Μεταφορά προσωπικότητας

Παράδοση - απαιτείται πλήρωμα // #capetandelivers
Bordeaux (France) -> Patras (Greece)
Λιμνοθάλασσα 55
Εκτιμώμενη ημερομηνία αναχώρησης: 31.03 - 01.04.2025
Εκτιμώμενη διάρκεια: 3 έως 4 εβδομάδες
Θέση με αμοιβή // καλύπτονται τα έξοδα // λεπτομέρειες κατόπιν αιτήματος
HOP/HOPA υποχρεωτική // min. RYA Coastal, κατά προτίμηση RYA YMC/ YMO

Αυτή ήταν η διαφήμιση. Αλλά πώς μου φάνηκε, μετά από έναν μακρύ, κρύο χειμώνα: ένα σούπερ ταξίδι με πλοίο από τη Γαλλία μέσω Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ιταλίας και άφιξη στο Τζατζίτσι.

Απρίλιος, τόσο καλός καιρός, θα πάρω μαζί μου το σορτσάκι μου, γιατί σίγουρα θα βγω μαυρισμένη. Επιπλέον, χρειάζομαι πραγματικά λίγο χρόνο με τον εαυτό μου και είναι ιδανικό για να κάνω λίγη ενδοσκόπηση έξω στη θάλασσα θαυμάζοντας την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα.
Πώς ήταν; Ανοίξτε μια μπύρα και καθίστε αναπαυτικά, γιατί έχετε να διαβάσετε.

Μπαίνουμε στον Βισκαϊκό Κόλπο, όπου όταν δεν υπάρχουν μεγάλα καιρικά συστήματα για να ξέρεις τι έρχεται και από πού έρχεται, βρίσκεσαι με δύο σειρές κυμάτων από 2 διαφορετικές κατευθύνσεις και τον άνεμο όχι απαραίτητα εκεί που θέλεις. Φεύγουμε από την ακτή με την πρόθεση να πάμε κατευθείαν στην Κορούνια και με πρώτη στάση στο Πόρτο για την επισκευή του κινητήρα με εγγύηση. Ονειρεύομαι σαρδέλες στην Πορτογαλία. Τελειώνω την πρώτη βάρδια, εμφανίζονται τα πρώτα δελφίνια, αλλά ο Ατλαντικός μας κούναγε αρκετά χαοτικά. Μπαίνω στο σκάφος για να φάω και να ξεκουραστώ, γιατί σε 6 ώρες είχαμε πάλι βάρδια. Μόνο που έχοντας την κάμερα στην πλώρη, τα κύματα που χτυπούσαν στο σκάφος ήταν σαν κάποιος να μας πετούσε ογκόλιθους με χαοτικό, άρυθμο τρόπο, και η κίνηση του σκάφους δεν ήταν το είδος του κουνήματος που θέλεις όταν πας για ύπνο. Τέλος πάντων, βάζω τα βύσματα στα αυτιά μου και καταφέρνω να κοιμηθώ, ξυπνάω μετά από μια ώρα περίπου παγωμένος, είχε 8 βαθμούς έξω τη νύχτα και το ίδιο και μέσα στη βάρκα, αρχίζω να βάζω το πρώτο μου στρώμα, παντελόνι προπόνησης, φλις αλλά λόγω των κινήσεων μπαίνει σάλιο στο στόμα μου και αρχίζει η πλάκα.

Κράτησε έτσι για δυόμισι μέρες, μεγάλα κύματα, οπότε πέρασα τα ρολόγια κουβάδες-κουβάδες-κουβάδες και φοβόμουν να μπω στο δωμάτιο. Έκανα εμετό μόνο νερό, μετά από 2 ημέρες κατάφερα να φάω μερικά ξυλάκια. Όταν αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς την ακτή, νομίζω ότι η χαρά ήταν γραμμένη στο πρόσωπό μου.

Φτάσαμε στη Gijón τη Μεγάλη Παρασκευή, οπότε όλα τα κέντρα σέρβις που θα μπορούσαν να επισκευάσουν τον κινητήρα μας για την εγγύησή μας ήταν κλειστά μέχρι την Τρίτη. Έτσι κάναμε Πάσχα με τον παραδοσιακό καθολικό τρόπο, και τη Δευτέρα ο καιρός και οι ώρες λειτουργίας της μηχανής μας επέτρεψαν να ανεβούμε στο Viveiro, όπου ήταν προγραμματισμένη αλλαγή λαδιών.
Μετά από αυτό ήρθε η ακτή της Πορτογαλίας και όσο πιο κάτω πηγαίναμε, τόσο περισσότερο αυξανόταν ο φόβος για τις όρκες, οπότε κρατούσαμε όσο πιο κοντά στην ακτή μπορούσαμε, αλλά έπρεπε να προσέχουμε τα δίχτυα των ψαράδων, πράγμα που δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό, ειδικά τη νύχτα.

Καταφέραμε να περάσουμε με ασφάλεια και καταλήξαμε στη νότια ακτή της Ισπανίας, όπου προσπαθήσαμε να πάμε στη γραμμή βάθους των 20 μέτρων, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε στη στεριά αν εμφανίζονταν όρκες. Δεν εμφανίστηκαν, αλλά μια νύχτα είχαμε ένα δίχτυ απλωμένο κάθετα προς εμάς που προστάτευε μια περιοχή με όρκες. Δεν ήταν διασκεδαστικό να βγούμε από αυτό, αλλά με μια κολύμβηση και συντρίβοντας τις σημαδούρες στήριξης δραπετεύσαμε και δεν σταματήσαμε μέχρι το Γιβραλτάρ, όπου μπορούσαμε να μπούμε μόνο με την παλίρροια. Φτάσαμε ακόμα τη νύχτα, κοιμηθήκαμε μερικές ώρες, βάλαμε ντίζελ και αποσυρθήκαμε στο La Línea de la Concepción, επειδή ο άνεμος έπνεε 40 κόμβους από τη Μεσόγειο και δεν υπήρχε περίπτωση να πάμε πιο μακριά.

Πήγαμε σε μια βεράντα για μια μπύρα. Ήταν η πρώτη μέρα που φορούσαμε μόνο ένα μπλουζάκι, καθόμασταν στον ήλιο, και ήμασταν οι μόνοι που καθόμασταν στον ήλιο, καθώς το κρύο ήταν ακόμα στις φλέβες μας. Υπήρχαν περίεργα βλέμματα από τους Ισπανούς στα διπλανά τραπέζια που προσπαθούσαν να καθίσουν στη σκιά.

Καταφέραμε να ξεκινήσουμε μετά από περίπου 3 ημέρες και επειδή είχαμε ήδη αργήσει, σκοπεύαμε να φύγουμε για την Πάλμα ντε Μαγιόρκα, αλλά μετά από περίπου 24 ώρες η κατεύθυνση του ανέμου μας βοήθησε να κατευθυνθούμε κατευθείαν προς τη Σικελία. Έτσι ξεκινήσαμε ένα ταξίδι 8 ημερών από την Ισπανία στην Ελλάδα και δεν σταματήσαμε καθόλου, κάναμε αμέτρητους χάρτες. Συναντιόμασταν στην αλλαγή των χαρτών, ανταλλάσσαμε εντυπώσεις, δέναμε την καλωδίωση στα σωσίβια μας, κουμπώναμε το PBL στο γιλέκο μας, άλλοτε τραβούσαμε το καπέλο στο κεφάλι μας, άλλοτε βάζαμε γυαλιά ηλίου... Ο Γούπ έκλαιγε για ύπνο, εγώ έκλαιγα για φαγητό, έχασα περίπου 4 κιλά σε αυτή τη μεταφορά, τρέφονταν με τη σκέψη των αρνίσια παϊδάκια από 12 Θεούς.

Ξέχασα να σας πω ότι οι συνάδελφοί μου που μεταφέρθηκαν μίλησαν σε ένα μήνα όσα μίλησα εγώ τις δύο πρώτες ημέρες, οπότε είχα άφθονο χρόνο για ενδοσκόπηση.
Φυσικά, στα Σύβοτα φτάσαμε το πρωί, ήπιαμε μια μπύρα, ένα ρούμι και πέσαμε για ύπνο. Στις 9 η ώρα ανέβηκαν στο σκάφος οι καθαρίστριες και μιλούσαν τόσο δυνατά που ήθελα να τις σκοτώσω, βγήκα έξω να τους μιλήσω αλλά ήταν τυχερές που ήταν μαζί τους ο ιδιοκτήτης του σκάφους. Έβρισα και πήγα για καφέ.

Συνολικά χρειάστηκε σχεδόν ένας μήνας, κοιμόμουν στο σκάφος στους 8 βαθμούς, στέγνωνα τις κάλτσες μου στο καλοριφέρ, κοιμόμουν και έτρωγα ελάχιστα και αναγκάστηκα να προσαρμοστώ στην 3ωρη βάρδια και την 6ωρη ανάπαυση. Μου άρεσε να πιάνω τον χάρτη του ηλιοβασιλέματος ή της ανατολής του ήλιου και να προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν στο κεφάλι μου για να το κάνω αυτό.

Συνολικά, μου άρεσε, χαίρομαι που πήγα, αλλά δεν θα το επαναλάμβανα μόνο σε 3 κουτιά. Και ιδανικά θα θέλαμε να έχουμε κάποιον στο σκάφος που να μπορεί να μαγειρέψει τουλάχιστον ένα ζεστό γεύμα την ημέρα.
Γράφω αυτό το κείμενο με το σορτσάκι μου, στον κόλπο του Αμπελακίου και ετοιμάζομαι να πιω ένα παγωμένο Mamos και να βγω στη στεριά για το καλύτερο ίσως χάμπουργκερ στην Ελλάδα.
Για περισσότερες λεπτομέρειες θα σας περιμένω στην Ελλάδα, είμαι σίγουρος ότι θα συναντηθούμε σε έναν κόλπο.